Mijn eerste cursus bij Poetry Academy was de starterscursus van Myrte Leffring. Ik ben begonnen met die cursus, omdat ik al heel lang schrijf, maar wat meer ‘poëtisch’ wilde schrijven. Mijn teksten wilde ik ‘mooier’ maken. Dat hoefde niet in de vorm van gedichten. Het enige gedicht dat ik tot dan toe had geschreven was een stapelgedicht.

Al vanaf de eerste les had ik het gevoel dat ik met de docent en medecursisten op een golflengte zat, we houden allemaal van taal en konden daar uren over praten. Myrte is heel goed in het overwinnen van de drempel om te gaan dichten. Aan het eind van de cursus had ze, samen met de groep, mijn creativiteit aangeboord en wilde ik verder bij Peter Swanborn. Ik wilde doorgaan met leren en praten over dichtkunst met mensen die daar meer dan genoeg gespreksstof over hebben. Een groep helpt je ook over drempels heen: je ziet dat je niet de enige bent die zoekende is naar wat je wilt en kunt schrijven. Peter zet de puntjes stevig op de i samen met de groep, en er is ook nog tijd voor humor.

Aan het eind van de cursus weet je een stuk beter hoe je je gedichten kunt redigeren en wat andere dichters zoal hebben gedaan. Ik wilde mijn gedichten ook overdragen op mensen, dus bij Anne van Winkelhof deed ik de workshop Poetry Performance. Je weet al snel precies hoe je een gedicht rustig presenteert en overtuigend overkomt. Haar filosofische vragen zetten je voortdurend aan het denken. Het belangrijkste dat ik geleerd heb is een inschatting maken over hoe je gedicht overkomt op anderen, maar dat je vooral je eigen boodschap moet uitdragen, dan kun je ook anderen ‘mee krijgen’.

Voor je het weet zit de cursusavond bij de Poetry Academy erop en bedenk je dat er nog zo veel meer te bespreken en te leren valt.

– Ellen Schoof, cursist, 2018